Beleef de Wereld

Daar zitten we dan met z’n tienen, in een laadbak van een pick-up. Onze taxi naar het beste Thaise restaurant in Dahab. Naast de pizza’s en de sandwiches die je in elk restaurant bijna kunt krijgen, is de internationale keuken hier ook vertegenwoordigd. Chinees, Indiaas, maar het lekkerst is toch de Thai. Hier serveren ze de heerlijkste Thaise gerechten vanuit een klein open keukentje waar slechts één Thaise mevrouw het eten bereid.

De  taxi’s hier zijn een verhaal apart. Je krijgt bijna het idee dat elke auto die hier rondrijdt een taxi is. Waar je ook heenloopt er zijn altijd wel een paar auto’s die stoppen met de vraag of je een taxi nodig hebt. Vaak zijn het pick-ups waar je gewoon achter in de laadbak meerijdt. Ik vind het heerlijk, de bijzondere rijstijl van de Egyptenaren, het contante getoeter en de wind in mijn haren.

Elke dag kijk ik verwonderd om me heen en besef ik dat ik van het leven hier hou. De werelden die hier in Dahab samenkomen; het toeristische centrum met de vele restaurantjes en winkeltjes waar iedereen zijn best doet om geld te verdienen of uit te geven en slechts twee straten erachter de bedoeinenhuisjes, met de geiten en kamelen die los op straat lopen. En dan natuurlijk nog de onderwaterwereld; zo droog en kaal het hier aan land is, zo divers is het leven onderwater met zijn kleurrijke vissen en koralen.

Ik heb overigens voor vandaag mijn tafeltje in het appartement verruild voor een plekje in een idyllisch restaurantje met uitzicht op zee. Ik zit nu heerlijk in de buitenlucht, onder het genot van een verse lemonjuice, mijn verhaal te schrijven.

Toch kunnen zaken hier zo nu en dan ook best frustrerend zijn, afspraken die niet worden nagekomen, het internet dat niet altijd werkt en nog wel de grootste frustratie is de pinautomaat die me geen geld wil geven, omdat mijn pas niet herkend wordt. Van de vijf automaten in het dorp kan ik er maar één gebruiken en juist die ene laat het nu afweten.

Vorige week heb ik een weekje vakantie gevierd met Ivar. Het zal waarschijnlijk niemand verbazen dat we veel hebben gedoken. Oorspronkelijk zou ik Koninginnedag terugvliegen naar Nederland. Maar in overleg met Ivar heb ik besloten om nog een maand aan mijn verblijf vast te plakken. Ik heb inmiddels mijn Divemaster training afgerond en ik zou graag wat werkervaring opdoen als duikgids. Het is in vele opzichten makkelijker om dat nu meteen te doen.
Nu ben ik in afwachting van mijn Padinummer, die heb ik nodig om aan de slag te kunnen, zodra ik die binnen heb kan ik aan het werk bij de duikschool waar ik mijn opleiding heb gedaan.

Op 30 april is er een koninginnedagfeest georganiseerd. Wellicht niet zo uitgebreid als in Nederland, overdag moet er hier gewoon gewerkt worden, maar vast voldoende om het oranjegevoel te krijgen. Weer even met één been terug in Nederland. Laten we daar dan met elkaar op proosten!